En ik maar denken dat Nederland bomvol pietlutterige regeltjes zit. Nou, Marokko kan er ook wat van! Van politiekantoor tot menig overheidsgebouw, er zijn er ons weinig bespaard gebleven. We besloten toch nog even van onze tijd in Marokko te gaan genieten. Daarom zijn we er per slot van rekening ook! En aangezien het daar nieuwjaar was – op de Islamitische kalender – waren we wel verplicht iets anders te gaan doen: alles is potdicht voor drie dagen.
Leuk! Op naar Marrakesh, de hectische stad van souks op een paar uurtjes van Essaouira. Snel een tasje gepakt en de bus in – de auto loopt niet echt meer hè. Een paar uur opgepropt tussen jengelende kleuters later arriveren we in Marrakesh. Niet veel verder wandel je gelijk de stadspoorten binnen van de oude stad. Veelal volle straatjes, af en toe overdekt, opgepropt met kleine winkeltjes en restaurantjes. Een slager naast een restaurantje, een matrasssen verkoper naast een schoenenmaker. Wat een nijverheid! En door alle (al erg) nauwe straatjes manouvreren ook nog Puchjes op topsnelheid tussen de mensen door. Prachtig!
Van horen zeggen is het Djemma el-Fna plein the place to be. Vol met mysterieuze slangenbezweerders, kruidendokters en acrobaten. Na een kwartiertje rondbanjeren komen we er op terecht. Een flinke teleurstelling. Groot plein, dat wel. De slangenbezweerders zijn eerder wat met slangen aan het kloten dan dat ze mysterieus zijn, de kruidendokters zijn meer kwakzalvers. Daarnaast word je om de 10 meter ‘hasjies’ en ‘good drugs’ ingefluisterd door ‘mysterieuze’ verkopers. Nee, niet de mystiek waar we op gehoopt hadden.
We vinden een goedkoop hotelletje in een zijstraatje en gaan aan het struinen. Het is inmiddels donker en tussen de lokale hapjes door dwalen we door de medina. We zijn best lui dus besluiten naar het hotel te gaan. Was het niet hier rechts? Ja, dat dacht ik ook. Ehm, maar die muur stond hier eerst nog niet, toch? Eh…
Een uur of twee later staan we weer voor dezelfde muur. Anders altijd opperbest in navigatie, nu moeten we toch ons verlies toegeven. Onze benen voelen als bakstenen van het dwalen door het doolhof van de medina. Dan toch maar vragen!
De volgende dag bij daglicht hetzelfde probleem. Vanaf het grote plein willen we naar een moskeetje toe die volgens een kaartje hemelsbreed op een meter of 500 afstand ligt. En, ondanks dat de kaart alle steegjes lijkt aan te geven duurt het ons alsnog ruim een uur om er te komen. Tja, Marrakesh is onze stad gewoon niet.
Met de bus weer terug naar Essaouira. Maandagochtend staat er een mannetje voor de deur van SAFA, de Marokaanse partner van mijn autoverzekering. Die gaan de auto overnemen. Papierwerk galore! Het weer in Essaouira is omgeslagen naar op en top Nederlands. Door de stromende regen lopen we van kantoor naar tribunaal maar, aan het einde van de dag, lijkt alles geregeld. Een stempeltje hier, een formuliertje daar. Yes, we zijn het barrel kwijt! Dat duurde 10 dagen.
We boeken een ticket en kunnen twee dagen later terugvliegen. Een bizarre trip. Zeker niet wat we gepland hadden – maar ja, bij een trip als de Amsterdam Dakar Challenge is plannen onmogelijk. Iedere keer weer iets anders, altijd avontuur. Misschien niet Senegal gehaald maar wel met een voldaan gevoel stappen we in het vliegtuig naar Schiphol. Dit is nog niet over! We hebben nog een appeltje te schillen met de Challenge!
Volgend jaar poging twee met meer wilskracht, tijd, een betere auto, hopelijk minder Al Qaeda en meer geluk! Wie wil er volgende keer mee? To be continued…
