Vanuit Missour reden we door naar Zagora. Net na de eerste zandduinen kwamen we op een weg met keien, veel keien. Na een paar minuten stond Team Discovery stil met twee platte banden. Een prima moment voor een potje voetbal in de desert.
Toen we weer optrokken waren wij aan de beurt nog geen vijf minuten laten: jawel, een klapband. Nu door al onze reserves heen draaien we samen om met Team Discovery naar de verharde weg. In het eerste plaatje op de weg laten we een binnenbandje leggen en tegen de avond tuffen we Zagora binnen waar we met alle teams aan een tafel eten schuiven.
We rijden de bergen weer in. De Atlas. Daarvoor ligt de vallei van Draa. Prachtige dorpjes, talloze palmbomen en veel bergen. Ideaal touren door het platteland. Steeds hoger en hoger. Tegen zonsondergang rijden we langs Ait Ben Haddou. Een mooi dorpje waar veel films zijn opgenomen.
In de bergen – op zo’n 2500 meter hoogte – slaan we kamp op. Stervenskoud. Geen brandhout te vinden, klapperend van de kou vallen we in slaap. ‘s Ochtends pakken we de weg verder. Al snel houd het asfalt op en gaan we over op gravel. Kinderen komen op ons afrennen als we voorbij tuffen. Monsieur, monsieur, un stilo. Pennen hebben we helaas niet… De weg word van kwaad tot erger en al snel staan we weer met een lekke band. Snel vervangen en dan verder.
Dan word het nog lastiger. Het gravel maakt plaats voor nare, puntige stenen. Stapvoets moeten we er voorbij. Op een gegeven moment raken we vast. De auto wil niet meer vooruit of achteruit. Ook niet met veel mankracht. De banden slippen over de stenen totdat het rook er vanaf komt. Niks. Geen millimeter beweging. Shit. Daar staan we dan, in the middle of nowhere. Verder niemand te bekennen en mijlenver van de bewoonde wereld.
Moeten we de Laguna nu achter laten? Komen we nou Marokko niet eens door? Nee toch! Dat gaat mooi niet door. We beginnen keien te ruimen, kleine keien gaan onder de banden voor extra grip. Team Discovery pakt een sleeptouw en probeert met Joep (de Audi 80) te helpen. De rest gaat duwen. Nee… weer niks. Geen beweging.
Nog één laatste poging. Gas erop en duwen! Ja! Beweging, we rijden het gat uit en kunnen weer verder. Niet veel verder rijden we weer een klapband… en we hebben geen reserve meer. Dat is ook niet makkelijk. Nog rustiger rijden we verder, dan maar op de velg. Iedere steen klapt tegen de bodem van de auto. De uitlaat en tanks krijgen er goed van langs. Het duurt en het duurt maar na een flinke tijd stapvoets rijden we een dorpje binnen. Het geluk lacht ons ineens toe: het eerste gebouwtje dat we zien in een bandenwinkeltje.
De mannen daar gaan gelijk op zoek en knallen er een nieuwe band onder. We kunnen weer. En, na een paar honderd meter, het asfalt is weer terug. Wat een ervaring…
Door de bergdorpjes heen rijden we naar de kust waar we nu – na een frisse duik in de playa – even aan het chillen zijn. What’s next?
