Wat eerst leek op een ongelukkig incidentje langs de Marokkaanse kust ontaard zich nu in een kwestie vol bureaucratische rompslomp. Nee, papieren in orde krijgen is in Marokko zelfs een ware crime.
Geluk bij een ongeluk, we kropen allemaal veilig uit ons wrak na het ongeluk. Jammer van de auto, dat wel. De auto had nog wel wat kilometers kunnen maken. Een paar minuten na de crash rijdt er – puur toeval – een sleepwagen langs. Die stopt en bekijkt de schade. Nee hoor, hier hoeft geen politie bij te komen kijken, het was een eenzijdig ongeluk. Half bekomen van de schrik en doorweekt van de regen, we gaan er maar mee akkoord. Bereik om politie of verzekering te bellen hebben we hier niet.
De auto van Folkert wordt al eerst weg getakeld, die staat een paar minuten later op de sleep auto. ‘We komen zo terug’. Ondertussen checken we zelf de schade. Een paar deuren willen niet meer open. De rechtervoorkant van de auto lijkt op een hazenlip; de wielkas is flink ingedeukt en het wiel hangt alleen nog aan een schokbreker. De as is afgebroken. De klep van de motor krijgen we niet open, maarja, dat maakt eigenlijk ook niet meer uit.
Twee uur later – wij zijn inmiddels doorweekt van de regen – komt de sleepwagen terug. De auto ligt pontificaal lastig geparkeerd in de greppel. De sleepdienst doet er een uur over, veel geklungel. Maar, de auto staat erop. We kunnen gaan rijden, de sleepauto dan…
We rijden naar Essaouira, bekend als Jimi Hendrix’s z’n hide-out aan de kust. In het donker worden we bij een hotelletje gedropt . Spullen uit de auto, de auto gaat naar een garage. In het hotel ligt de stroom er af, crackers met smeerkaas als avondeten om elf uur ’s avonds.
Een prima uitzicht vanaf de hotelkamer en op nog geen honderd meter van het strand. Het zou zo uit een reisbrochure kunnen worden geplukt, maar echt, dat is de locatie van het hotel. We bellen de sleepdienst en gaan naar de garagebox waar de auto’s geparkeerd staan. Het rolluik gaat omhoog en daar staan ze; twee krakkemikkige barrels – total detachée.
Duidelijk, die dingen rijden niet meer. We gaan aan het bellen. Via ambassades, consulaten en verzekeringen krijgen we het verhaal mee dat we een proces verbaal op moeten maken. Op naar de gendarmerie. Maar niet die in Essaouira… nee. We moeten naar Smimou, daar is het ongeluk gebeurt. Zodra de zon weg zakt – ondersteunt door het oproep tot gebed – staan we voor het bureau in Smimou.
Een delicate kwestie is dit, legt één van de agenten uit. Dit weten ze ook niet, dat moet de baas beslissen. En ook hun baas moet het weer aan zijn baas vragen. Het duurt even, een uurtje bellen. Dan mogen we toch een proces verbaal op laten maken. De politie gaat aan het schrijven – de talloze spelfouten laten we maar even achterwege. Uren later zijn ze klaar… ‘Maar, jullie hebben ook foto’s nodig voor het dossier. Die gaan we morgen maken!’.
De volgende ochtend bellen we de politie op. ‘Oja… dat is waar ook. Nee, die foto’s moeten tot morgen wachten’. Inmiddels is de verzekering van de kwestie op de hoogte en zoekt uit wat de meest slimme zet is in dit geval. Wegslepen naar Spanje is de uitkomt. In de noordelijke enclave Ceuta kost het een stuk minder, maar dat gaan ze even uitzoeken.
Dinsdag, drie dagen na het ongeluk, gaan we op stap met de politieagent. Arabisch muziek schelt uit de speaker van zijn Renault Laguna. Hé, dat is toevallig. Die van hem rijdt nog wel… We rijden naar het sleepbedrijf en maken wat foto’s en zetten het vervolgens op de splinternieuwe laptop van de agent. Grappig feit: op het politiekantoor werd het rapport geschreven in een notitieschriftje bij kaarslicht, de stroom was er weer eens af. Wel geld voor laptops dus…
De verzekering is er donderdag nog niet echt uit. Wij zijn de stad maar even gaan bekijken, dat mag wel een keer na een halve week hobbelen tussen politiekantoor, sleepdienst en gebel in het het hotel met de verzekering.
Essaouira heeft een prachtige medina. Omringt door hoge roodbruine muren worden de oude gebouwen beschermt. Onze state of mind is nu: relaxen. De frisse zeewind en de krappe straatjes toveren een glimlach op ons gezicht. Wel veel toeristenwinkeltjes hier, alhoewel de drang tot verkoop alarmerend laag blijkt te zijn. Duf turen de verkopers vanaf een krukje de voorbij slenterende stoet voorbijgangers na. Ach ja, wij houden even een moment van rust na een halve week nutteloos ogend papierwerk.
