Leuk! Op naar Marrakesh, de hectische stad van souks op een paar uurtjes van Essaouira. Snel een tasje gepakt en de bus in – de auto loopt niet echt meer hè. Een paar uur opgepropt tussen jengelende kleuters later arriveren we in Marrakesh. Niet veel verder wandel je gelijk de stadspoorten binnen van de oude stad. Veelal volle straatjes, af en toe overdekt, opgepropt met kleine winkeltjes en restaurantjes. Een slager naast een restaurantje, een matrasssen verkoper naast een schoenenmaker. Wat een nijverheid! En door alle (al erg) nauwe straatjes manouvreren ook nog Puchjes op topsnelheid tussen de mensen door. Prachtig!

Van horen zeggen is het Djemma el-Fna plein the place to be. Vol met mysterieuze slangenbezweerders, kruidendokters en acrobaten. Na een kwartiertje rondbanjeren komen we er op terecht. Een flinke teleurstelling. Groot plein, dat wel. De slangenbezweerders zijn eerder wat met slangen aan het kloten dan dat ze mysterieus zijn, de kruidendokters zijn meer kwakzalvers. Daarnaast word je om de 10 meter ‘hasjies’ en ‘good drugs’ ingefluisterd door ‘mysterieuze’ verkopers. Nee, niet de mystiek waar we op gehoopt hadden.

We vinden een goedkoop hotelletje in een zijstraatje en gaan aan het struinen. Het is inmiddels donker en tussen de lokale hapjes door dwalen we door de medina. We zijn best lui dus besluiten naar het hotel te gaan. Was het niet hier rechts? Ja, dat dacht ik ook. Ehm, maar die muur stond hier eerst nog niet, toch? Eh…

Een uur of twee later staan we weer voor dezelfde muur. Anders altijd opperbest in navigatie, nu moeten we toch ons verlies toegeven. Onze benen voelen als bakstenen van het dwalen door het doolhof van de medina. Dan toch maar vragen!

De volgende dag bij daglicht hetzelfde probleem. Vanaf het grote plein willen we naar een moskeetje toe die volgens een kaartje hemelsbreed op een meter of 500 afstand ligt. En, ondanks dat de kaart alle steegjes lijkt aan te geven duurt het ons alsnog ruim een uur om er te komen. Tja, Marrakesh is onze stad gewoon niet.

Met de bus weer terug naar Essaouira. Maandagochtend staat er een mannetje voor de deur van SAFA, de Marokaanse partner van mijn autoverzekering. Die gaan de auto overnemen. Papierwerk galore! Het weer in Essaouira is omgeslagen naar op en top Nederlands. Door de stromende regen lopen we van kantoor naar tribunaal maar, aan het einde van de dag, lijkt alles geregeld. Een stempeltje hier, een formuliertje daar. Yes, we zijn het barrel kwijt! Dat duurde 10 dagen.

We boeken een ticket en kunnen twee dagen later terugvliegen. Een bizarre trip. Zeker niet wat we gepland hadden – maar ja, bij een trip als de Amsterdam Dakar Challenge is plannen onmogelijk. Iedere keer weer iets anders, altijd avontuur. Misschien niet Senegal gehaald maar wel met een voldaan gevoel stappen we in het vliegtuig naar Schiphol. Dit is nog niet over! We hebben nog een appeltje te schillen met de Challenge!

Volgend jaar poging twee met meer wilskracht, tijd, een betere auto, hopelijk minder Al Qaeda en meer geluk! Wie wil er volgende keer mee? To be continued…

Geluk bij een ongeluk, we kropen allemaal veilig uit ons wrak na het ongeluk. Jammer van de auto, dat wel. De auto had nog wel wat kilometers kunnen maken. Een paar minuten na de crash rijdt er – puur toeval – een sleepwagen langs. Die stopt en bekijkt de schade. Nee hoor, hier hoeft geen politie bij te komen kijken, het was een eenzijdig ongeluk. Half bekomen van de schrik en doorweekt van de regen, we gaan er maar mee akkoord. Bereik om politie of verzekering te bellen hebben we hier niet.

De auto van Folkert wordt al eerst weg getakeld, die staat een paar minuten later op de sleep auto. ‘We komen zo terug’. Ondertussen checken we zelf de schade. Een paar deuren willen niet meer open. De rechtervoorkant van de auto lijkt op een hazenlip; de wielkas is flink ingedeukt en het wiel hangt alleen nog aan een schokbreker. De as is afgebroken. De klep van de motor krijgen we niet open, maarja, dat maakt eigenlijk ook niet meer uit.

Twee uur later – wij zijn inmiddels doorweekt van de regen – komt de sleepwagen terug. De auto ligt pontificaal lastig geparkeerd in de greppel. De sleepdienst doet er een uur over, veel geklungel. Maar, de auto staat erop. We kunnen gaan rijden, de sleepauto dan…

We rijden naar Essaouira, bekend als Jimi Hendrix’s z’n hide-out aan de kust. In het donker worden we bij een hotelletje gedropt . Spullen uit de auto, de auto gaat naar een garage. In het hotel ligt de stroom er af, crackers met smeerkaas als avondeten om elf uur ’s avonds.

Een prima uitzicht vanaf de hotelkamer en op nog geen honderd meter van het strand. Het zou zo uit een reisbrochure kunnen worden geplukt, maar echt, dat is de locatie van het hotel. We bellen de sleepdienst en gaan naar de garagebox waar de auto’s geparkeerd staan. Het rolluik gaat omhoog en daar staan ze; twee krakkemikkige barrels – total detachée.

Duidelijk, die dingen rijden niet meer. We gaan aan het bellen. Via ambassades, consulaten en verzekeringen krijgen we het verhaal mee dat we een proces verbaal op moeten maken. Op naar de gendarmerie. Maar niet die in Essaouira… nee. We moeten naar Smimou, daar is het ongeluk gebeurt. Zodra de zon weg zakt – ondersteunt door het oproep tot gebed – staan we voor het bureau in Smimou.

Een delicate kwestie is dit, legt één van de agenten uit. Dit weten ze ook niet, dat moet de baas beslissen. En ook hun baas moet het weer aan zijn baas vragen. Het duurt even, een uurtje bellen. Dan mogen we toch een proces verbaal op laten maken. De politie gaat aan het schrijven – de talloze spelfouten laten we maar even achterwege. Uren later zijn ze klaar… ‘Maar, jullie hebben ook foto’s nodig voor het dossier. Die gaan we morgen maken!’.

De volgende ochtend bellen we de politie op. ‘Oja… dat is waar ook. Nee, die foto’s moeten tot morgen wachten’. Inmiddels is de verzekering van de kwestie op de hoogte en zoekt uit wat de meest slimme zet is in dit geval. Wegslepen naar Spanje is de uitkomt. In de noordelijke enclave Ceuta kost het een stuk minder, maar dat gaan ze even uitzoeken.

Dinsdag, drie dagen na het ongeluk, gaan we op stap met de politieagent. Arabisch muziek schelt uit de speaker van zijn Renault Laguna. Hé, dat is toevallig. Die van hem rijdt nog wel… We rijden naar het sleepbedrijf en maken wat foto’s en zetten het vervolgens op de splinternieuwe laptop van de agent. Grappig feit: op het politiekantoor werd het rapport geschreven in een notitieschriftje bij kaarslicht, de stroom was er weer eens af. Wel geld voor laptops dus…

De verzekering is er donderdag nog niet echt uit. Wij zijn de stad maar even gaan bekijken, dat mag wel een keer na een halve week hobbelen tussen politiekantoor, sleepdienst en gebel in het het hotel met de verzekering.

Essaouira heeft een prachtige medina. Omringt door hoge roodbruine muren worden de oude gebouwen beschermt. Onze state of mind is nu: relaxen. De frisse zeewind en de krappe straatjes toveren een glimlach op ons gezicht. Wel veel toeristenwinkeltjes hier, alhoewel de drang tot verkoop alarmerend laag blijkt te zijn. Duf turen de verkopers vanaf een krukje de voorbij slenterende stoet voorbijgangers na. Ach ja, wij houden even een moment van rust na een halve week nutteloos ogend papierwerk.

De score tot nu toe:
- Een afgebroken gaskabel
- Het sleepoog is afgebroken
- Vier lekke banden
- De bumper is er talloze keren afgevallen (steeds gemaakt met tie wraps).
- Alleen via de deur rechtsvoor kunnen we de auto in.
- De tank met ruitensproeiervloeistof is zo lek als een mandje.

Maar dat is allemaal nog bijster boeiend als je hoort wat er twee dagen geleden, op zaterdagavond gebeurde.

In Agadir kwamen we met wat teams weer bij elkaar. We reden al met team Disco, daarbij sloten Heels on Weels, Celtic Warriors en onze huisgenoot Folkert en zijn broer Joost zich aan. Met het idee om zondagavond in Marrakesh te zijn wilden we naar Essaouira. Een knus dorpje aan de kust. De weg ligt grotendeels langs de kust en slingert een beetje naar boven. In colonne rijden we de stad uit, de zon zakt langzaam weg. De wegen zijn niet verlicht dus, naarmate het donkerder wordt, is het rijden een stuk lastiger. Niet veel later begint het ook nog te regenen.

Wouter en ik rijden op kop. De rest rijdt achter ons. Er rijdt een auto voor mij, die gaat vrij langzaam. Ik besluit om in te halen. Terugschakelen en een tik gas. Ik ben er zo voorbij en wil weer invoegen voor de auto die ik heb ingehaald. Het stuur draai ik naar rechts, langzaam op de rem. De auto protesteert en wil rechtdoor. Ik stuur iets meer en laat de rem los om meer grip te krijgen. Dat lukt ook niet. We rijden op een bergweggetje dus er is geen veilige escape naar een vluchtstrook.

Ik raak de controle helemaal kwijt en probeer volop op de rem te gaan. De wielen slippen en we kunnen niks meer. We glijden weg. Vanaf de weg ligt er een flinke greppel en vliegen van de weg af. Met een flinke klap landen we. Een moment stilte. Beduusd klimmen we uit de auto.

Gelukkig niks. Dan kijken we naar achter. De teams achter ons zijn ook op de rem gegaan. Joost zat achter het stuur en gingen ook volop de rem. Die ramden een rots. We lopen hun kant op en gelukkig mankeert niemand iets. Twee auto’s liggen in puin. Onze auto heeft een afgebroken as, het rechterwiel voor staat haaks zoals hij zou moeten staan.

Nog geen twee minuten later rijdt er – heel toevallig – een sleepwagen langs en takelt de auto van Folkert en Joost weg. Een uur of twee later, met veel klooien staat ook onze auto op de takel.

Beide auto’s zijn total loss – maar gelukkig alleen blikschade. Nu zitten we in Essaouira om papierwerk te regelen. Dan is het ‘flying home for Christmas’. Hopelijk hebben we volgende trip met succes.

Toen we weer optrokken waren wij aan de beurt nog geen vijf minuten laten: jawel, een klapband. Nu door al onze reserves heen draaien we samen om met Team Discovery naar de verharde weg. In het eerste plaatje op de weg laten we een binnenbandje leggen en tegen de avond tuffen we Zagora binnen waar we met alle teams aan een tafel eten schuiven.

We rijden de bergen weer in. De Atlas. Daarvoor ligt de vallei van Draa. Prachtige dorpjes, talloze palmbomen en veel bergen. Ideaal touren door het platteland. Steeds hoger en hoger. Tegen zonsondergang rijden we langs Ait Ben Haddou. Een mooi dorpje waar veel films zijn opgenomen.

In de bergen – op zo’n 2500 meter hoogte – slaan we kamp op. Stervenskoud. Geen brandhout te vinden, klapperend van de kou vallen we in slaap. ‘s Ochtends pakken we de weg verder. Al snel houd het asfalt op en gaan we over op gravel. Kinderen komen op ons afrennen als we voorbij tuffen. Monsieur, monsieur, un stilo. Pennen hebben we helaas niet… De weg word van kwaad tot erger en al snel staan we weer met een lekke band. Snel vervangen en dan verder.

Dan word het nog lastiger. Het gravel maakt plaats voor nare, puntige stenen. Stapvoets moeten we er voorbij. Op een gegeven moment raken we vast. De auto wil niet meer vooruit of achteruit. Ook niet met veel mankracht. De banden slippen over de stenen totdat het rook er vanaf komt. Niks. Geen millimeter beweging. Shit. Daar staan we dan, in the middle of nowhere. Verder niemand te bekennen en mijlenver van de bewoonde wereld.

Moeten we de Laguna nu achter laten? Komen we nou Marokko niet eens door? Nee toch! Dat gaat mooi niet door. We beginnen keien te ruimen, kleine keien gaan onder de banden voor extra grip. Team Discovery pakt een sleeptouw en probeert met Joep (de Audi 80) te helpen. De rest gaat duwen. Nee… weer niks. Geen beweging.

Nog één laatste poging. Gas erop en duwen! Ja! Beweging, we rijden het gat uit en kunnen weer verder. Niet veel verder rijden we weer een klapband… en we hebben geen reserve meer. Dat is ook niet makkelijk. Nog rustiger rijden we verder, dan maar op de velg. Iedere steen klapt tegen de bodem van de auto. De uitlaat en tanks krijgen er goed van langs. Het duurt en het duurt maar na een flinke tijd stapvoets rijden we een dorpje binnen. Het geluk lacht ons ineens toe: het eerste gebouwtje dat we zien in een bandenwinkeltje.

De mannen daar gaan gelijk op zoek en knallen er een nieuwe band onder. We kunnen weer. En, na een paar honderd meter, het asfalt is weer terug. Wat een ervaring…

Door de bergdorpjes heen rijden we naar de kust waar we nu – na een frisse duik in de playa – even aan het chillen zijn. What’s next?

Yes, een berichtje uit het veld, van hartje Marokko. Zweten en zwoegen hier. Check het filmpje van de trip door Europa en een nieuw verslagje op komst op

reinierniethier.waarbenjij.nu

Thuis knallen we het reservewiel erop en starten een zoektocht naar een reservewiel – onmogelijk! Tja, dan maar maandag nog wat bedrijven langs… Zondag daarentegen heeft de Discovery helemaal geen zin om te starten, dat lukt pas na een keer of 10 proberen. En fijn loopt ie niet. Last moment spring ik in de auto richting ouders in Drenthe voor een sleutelbeurt. We ontdekken een hoop technische mankementen wat we hopelijk maandag nog kunnen oplossen.

Pap’s – met een flinke dosis meer autokennis – ontdekt nog meer problemen. Met de korte tijd op de klok kunnen we wel het één en ander maken… maar niet goed startklaar maken. En als ie de start haalt… haalt de Disco dan wel Dakar? Lastig parket. Ik bel Arthur – de organisatie van de Challenge – die even later met de oplossing komt. Het is dan rond twee uur, maandagmiddag.

Arthur vertelt dat er nog een auto is van de 3FM actie (die gaven wat auto’s weg om in te rijden). Een zonnestraaltje van een Renault Laguna. Die mogen we hebben… maar… dan moeten we wel gelijk in de auto springen, racen naar Utrecht waar we ‘m op kunnen halen. Even nadenken… ach, doen we ook gewoon!

In Utrecht laten we last minute, vlak voor sluitingstijd van postkantoor de auto op naam schrijven. Daar sta ik dan met een Renault Laguna, toestand ombekend. Even testen, hij lijkt redelijk op peil maar slimmer is om naar Drenthe terug te gaan om in de garage de auto op orde te maken.

Mijn kamer gooi ik overhoop, raak m’n spullen bij elkaar en smijt het achter in de auto. Wouter en ik rijden samen met mijn vader naar Drenthe. Even eten… en dan knallen! Cd speler erin bouwen. Gat boren voor een antenne en aansluiten op een 27 mc bakkie (om met andere teams te communiceren). Stickers van de Discovery eraf, op de Laguna. En, een kijkje onder de motorkap. Lijkt stabiel alleen wat koelingsproblemen. Van een uurtje of 7 ’s avonds tot na één uur ’s nachts zijn we aan het racen om alles in orde te maken.

’s Ochtends voor zeven uur vertrekken we naar Amsterdam voor de start. Gaat gesmeerd! De auto tuft er lustig op los, geen problemen. Maar vlakbij Diemen wil ik ga geven en ineens: knal…. De gasplank knapt, langs de kant van de weg… En, als we uitstappen ontdekken we ook een lekke band. Dat is mooi ruk, nog geen eens bij de start en al panne. Kansloze situatie. Is de trip al over voor de start?

We bellen wat garages rond maar niemand heeft de band op voorraad. “Die zouden we moeten bestellen”. Plots komt er een verkeersregelaar van de Rijkswaterstaat even kijken wat die twee idioten daar langs de weg staat te doen. Hij belt een sleepwagen die ons bij de afslag van Diemen neerzet. Gratis – weer een sponsor erbij! Ondertussen is Arthur voor ons naar een garage gegaan om een extra band met velg te scoren. Tijdens het wachten pimpen we de auto in Kerststemming, met Klaus onze mascotte bovenop. Na vertrek komt Arthur met zijn bijrijder Pieter bij ons langs. Onder teamnaam No Guts, No Story rijden ze in een Volvo Amazon uit 1968, beduidend minder problemen dan onze ‘nieuwe’ auto uit 1995. Wij gooien er een nieuwe band op. Pieter is gelukkig enorm handig en sleutelt het gas om met een kabel de auto in. Met een kabeltje kan de bijrijder – ja, bijrijder – gas geven.

Daarmee rijden we achter hun aan naar het Media Park. Bij 3FM staat nog een vertrek gepland op de radio. Daar kan ik voor het eerst de camera uit mijn tas wippen voor wat shots, tevens leuk om even op adem te komen en te ouwehoeren met de andere teams. Folkert en Joost – Team Oppasbron – en Rezenne en Pieter – Team Poernaka – zien we nu pas! Grappig. Dan, het vertrek… we zien alle auto’s wegrijden. Maar wij zitten nog met een kapotte gaskabel.

Gelukkig heeft moedertje lief op internet een Renault dealer (Stam) in Hilversum gevonden waar we heen weten te koersen. We worden super geholpen! Binnen een mum van tijd zit er een nieuwe gaskabel op de auto en ook komen we erachter dat de band niet lek was, maar het ventiel vol problemen zit. Dus met een nieuw ventiel in de band en een bijgesleutelde gaskabel kunnen we dan eindelijk van start. We’re on the road, maar voor hoelang?

Damn! Wat een rit. Toen we eindelijk Nederland uitreden was het al aardedonker. Grotendeels op gevoel, gecontroleerd door de kaart kwamen we vlak voor middernacht bij de verzamelplek van dag één aan. Een prachtig chateau vlak onder Parijs. Daar zat iedereen al relax een drankje weg te tikken.

In alle vroegte, na een bon nachtrust, koers gezet naar Spanje. Het echte kilometervreten! Een dikke duizend kilometer op één dag over de snelweg. Dat deden we met een konvooi van een team of tien. Erg leuk dat iedereen bij elkaar blijft. Dat staat ook garant voor vet filmmateriaal en genoeg onderling geouwehoer. Met een bakkie kunnen we à la walkie talkie voortreffelijk communiceren. Bedacht als praktisch communicatiemiddel, wij gebruiken ‘m als lalbak en moppentapkanaal.

Dag twee eindigde in Burgos, noord Spanje. Dan door naar de pond, zuid Spanje. Op weg naar Marokko. Op een enkel sleutelprobleempje na vlekkeloos verlopen. De Laguna – onze ‘tweede keus’-ontpopte zichzelf tot een ware asfaltverslinder. Geen enkele hapering.

’s Avond s komen alle teams bij elkaar. Daar vinden we Folkert in een half zatte en kaalgeschoren toestand al vrolijk op ons te wachten. Hij was samen met Joost in één ruk doorgereden vanaf Amsterdam.

Dan een nare mededeling. Arthur en Jelmer (organisatie Amsterdam – Dakar en 3FM) vertellen dat er ongeregeldheden zijn in Mauritanië. En flinke ook. De route die anders altijd wordt genomen staat de laatste week stijf van ontvoeringen, kidnappen en andere nare taferelen. Via contacten is gebleken dat het onveilig is – of simpelweg flink dom – om door Mauritanië te reizen. Tsja… de problemen met de auto waren al een flinke klauw die ons leken te weerhouden om Dakar te halen. Nu komen de problemen in Mauritanië om de hoek.

Goed, ff slikken. Wouter en ik besluiten toch een ticket naar Marokko te kopen. Volgende ochtend tuffen alle teams door naar de pond en een paar uurtjes later arriveren we aan de andere kant. Vrij vlot komen we door de douane en rijden met een aantal teams op naar het volgende dorp voor een autoverzekering. Met team Discovery blijven we om een extreme route te nemen door mooie bergdorpjes.

Goed slingerend door de bergen komen we langs schilderachtige berglandschappen en minuscule dorpjes. De foto’s spreken voor zich. We komen aan in Fes waar we met een aantal teams de lokale medina induiken voor een goed hapje Marokkaanse cuisine en zetten tegen de nacht de tent op bij een lokale camping.

Met team Discovery en Haydewitska rijden we de volgende dag op. Eerst een stukje asfalt, maar dat gaat snel over op slechter en slechter. De uitzichten worden alsmaar beter. Aan het einde van de dag meren we aan op een verlaten plekje vlak buiten een stoffig dorpje. Van de weelderige Mediterrane landschappen is weinig meer over vlak na de pond. Hier gaat het over op desert!

Gehuld in complete duisternis slaan we kamp op, maken een kampvuurtje en brouwen een lekker campingmaaltijdje in elkaar. Daarna, lekker onder de wol. Nou ja, onder de blote sterrenhemel. Veel minder luchtvervuiling als in Les Pays-Bas dus je ziet genoeg. Langzaamaan vallen we in slaap. De kou slaat toe en ’s nachts is het bibberen.
Waarschijnlijk namen we een verkeerde afslag want de volgende dag is het voornamelijk karrenspoor. Op de kaart en GPS lijkt de weg – nouja weg… – die we hebben nog wel ergens op uit te komen maar naarmate het later en later wordt ebt die illusie een beetje weg. Met een Ford Escort, een oude Audi 80 en onze Laguna tuffen we met een slakkengangetje over keien. Net na de middag stoppen we bij een verdwaald huisje. Ezels en schaapjes dwarrelen er omheen, de omgeving bestaat uit dorre heuvels bezaaid met stenen. Een jongen van een jaartje of 16 komt naar buiten we vraagt of we wat chai willen – thee dus. We gaan rustig zitten in het gastenverblijf en in een mum van tijd wordt de verse muntthee ingeschonken. Daarna volgt verse melk – van de eigen kudde hoogstwaarschijnlijk – en vers gebakken brood. Heerlijk! Een prima rust momentje.

Buiten zakt de zon langzaam weg en naarmate het donkerder word lijkt het er steeds meer op dat dit dat waar we inzitten geen uitweg heeft. De GPS geeft aan dat we amper 50 kilometer hebben afgelegd. In het donker – Martijn van team Discovery rent steeds vooruit met een zaklamp – weten we de trails een beetje te vinden. Onze auto’s zijn zeker niet geschikt voor deze barre omstandigheden. Steen na steen klettert onder de bodemplaat en af en toe valt de bumper er af. Die laatste weten we steeds vast te maken met een aantal tie wraps.

Stukje bij beetje weten we ons er door te worstelen. We meren aan midden op een berg als we het zat zijn. Snel maken we een hapje eten en vallen in slaap in ons tentje. Met moeite worden we vlak na zonsopgang weer wakker en zien een verlaten landschap. Geen boom te bekennen, vooral een heuvels met stenen.

We zitten snel weer op een goeie track – in het donker navigeren is knap lastig. Het ploegen met de auto’s heeft wel voor wat mankementen gezorgd. De mannen van Haydewitska zitten met een kapotte V-snaar en bij team Discovery lekt de benzinetank. Nu zitten we even te relaxen in een cafeetje in Missour, oost Marokko.

Dit is de eerste plek waar we een computer vinden vandaar de karige berichtgeving. Filmpjes van de trip volgen!

Dat zou erg lastig gaan worden. Gelukkig is Acer een reddende engel! Vandaag lag er een prachtpakketje in de brievenbus. Een gloedjenieuwe Acer laptop voorzien van de nieuwste snufjes. Zo kunnen we zonder probleem ons filmmateriaal monteren, het thuisfront updaten met mooie verhalen en hier en daar een mooi plaatje sturen van onderweg… nu maar hopen dat het internet daar meewerkt! Bedankt!

Laat dat nou net niet het gene zijn waar de auto’s van Team Discovery en Team Oppasbron voor gemaakt zijn. De Ford Escort en Audi trotseerden echter trots de baan…. met de nodige probleempjes. Een paar plaatjes van de vette ochtend!

Zie hier alle foto’s!

]]> http://afrikiallstars.wordpress.com/2009/11/18/raggen/feed/ 0 UC Media Producties Escort Landrover Audi Team Discovery http://afrikiallstars.wordpress.com/2009/11/16/sponsornieuws/ http://afrikiallstars.wordpress.com/2009/11/16/sponsornieuws/#comments Mon, 16 Nov 2009 17:13:45 +0000 UC Media Producties http://afrikiallstars.wordpress.com/?p=267 ]]> Nog twee weekjes te gaan en dan: on va voyage! De klok tikt door. Er gaat steeds een stukje af. De teller voor het Rode Kruis daarentegen stijgt gestaag. We kunnen er weer wat bijtellen door de volgende nieuwe sponsors!

VU Medisch Centrum
Eigenlijk ook al wel een beetje in de geest van de Challenge: VU Medisch Centrum. Afriki All Stars rijden voor het Rode Kruis. Dit jaar is bij 3FM de stille ramp van de Serious Request malaria. Dan zit je gelijk in de goede hoek als medisch centrum!

Webpro
Online alles voor elkaar? Dan moet je gebruik maken van de internetdiensten van Webpro! Ook Webpro plakt een stickertje op de auto! Zo tikt het goed bij voor het Rode Kruis!

Snippe Tweewielers en Autosport Accesoires
Bij de eindeloze sleutel uren aan Daddy Disco kwam een hoop hulp aan te pas. Van moertjes, smeersel en het juiste gereedschap tot een antenne, benzinefilter: bij Snippe worden we in de watten gelegd. Op de foto hiernaast een kijkje onder de kap zoals ie er nu uit ziet!

Nog vol van mooie dames op de buitenkant gingen Folkert en ik naar Almere om te kijken hoe de auto het zou houden in het zand. De dames op de auto deden hun hakken uit en reden het zand. Ohhhhh, geen enkel probleem. Was het in principe ook niet. Toen we vast kwamen te zitten was er ook  nog niet veel aan de hand. Die kunnen we er wel uitduwen, echt diep was de auto niet ingegraven.

Maar niemand had kunnen weten dat er tijdens de poging de Escort de kuil uit te krijgen er plotseling een dikke rookwalm onder de motorkap uit zou komen. De foto’s illustreren het geheel wel een beetje…. De motor aan de kook, de zon ging al onder: niet bepaald handig dus. Wat nou? Wachten tot ie afgekoeld is? Zal wel moeten hè?

Uiteindelijk werden we door vrienden van Folkert uit de benarde positie weggesleept.  In het licht van een tankstation konden we eindelijk zien wat er aan de hand was: een gebroken slang van de koelvloeistof. Maar ja, die is zo ‘s avonds niet makkelijk te maken als je geen gereedschap bij je hebt. Dat resulteerde in verder wegslepen naar de garage… leuk geintje!

Voor een tientje ben je de hele avond voorzien van gratis drank met een goed geweten.
We starten om 19:00 en gaan door tot het bittere einde.
Onze auto is een Landrover Discovery. Door ons omgetoverd tot Very Disco.
Kleed je fleurig in je hipste Disco outfit, liefst met een Afrikaans tintje.
Honger? Aan de bar kan je traditioneel Afrikaans eten tot 23:00 voor een prikkie!

Ook hebben we een aantal vette acties waarmee je dikke prijzen kunt winnen. Hoe meer mensen, hoe meer we ophalen voor het goede doel. Neem je vrienden, oma, vage kennis mee en ga los voor het Rode Kruis. Draag je een leuk steentje bij!

Zorg dat je erbij bent op:
Datum: 21 November
Locatie: Brailledreef 9 (tegenover winkelcentrum Overvecht) in Utrecht
Tijdstip: Vanaf 19:00 tot laat
Schade: 10 Euro entree, bier gratis.
Eten: Tot 23:00 avondeten voor een prikkie

Info? Ons sponsoren? Vragen?
Mail naar: info@ucmedia.nu

We gingen eerst met een auto of acht de crossbaan op aan de overkant van de Radstake, waar de grote party werd georganiseerd. 2WD’s op een motorcross baan. Tsja, dat is vragen op moeilijkheden. De motoren door een minuutje of twee over een rondje, de Challengers wisten het te presteren in een uur of twee. Flink veel geschep, geploeg en gezwoeg door de modder. Het tapeje met filmmateriaal ligt al bij Discovery Channel.

Goed, het feest. Een drukte vanjewelste, je zag door de boeren het weiland niet meer. Prachtige optredens van Amerikaanse glamrockbands tot eigen Amsterdamse muziek, maar waarvoor ieder in grote getale kwam: echte plattelandsmuziek. Namen als AC/Dixi, BZB en Mooi Wark. We hebben flink genoten van de uniek optredens! En daarnaast een paar pintjes mogen pakken voor het goede doel – hè, de auto is toch weg voor onderhoud.

Volgende update gaat over ons eigen feest!

Filmen en scheuren:
Afgelopen zondag zijn we met Team Discovery – die worden gevolgd door het kanaal – en Team Poernaka Utrecht door gecrost om wat mooie beelden te maken van de voorbereiding. Vlakbij de A2 vonden we een prachtig stuk sjees-zand. Topbeelden gemaakt! Echter kwam Joep, de auto van Team Discovery, weer terug met een blessure: een stuk van de voorbumper brak af. De Challenge verbroederd. Rezenne (Poernaka) paste het stuk bumper op hun Coltplay, professioneel knutselden de jongens het er met ducktape op. En dat werkte als een tierelier! Vlakbij vonden we ook nog een stuk – niet geasfalteerd - weg in aanbouw. Wel netjes afgezet met trottoirbanden maar bezaaid met tegels. Ideaal voor een dikke dragrace!

Een leuke middagje crossen! Aankomend weekend: het Boerenbenefiet!

Vooruit? Nee, dat kan echt niet. En achteruit? Nee, geen grip. Met moeite kon de Discovery achter de Audi komen – de plassen verhinderden een hoop. Na twee uur klungelen, duwen, sjouwen en modderworstelen stonden beide auto’s weer op vaste ondergrond. Dat was zwoegen!

Op de terugweg leek er iets mis met de Audi, dus langs de vluchtstrook – langs een bomvolle A2 – aan het sleutelen met de wielen. Die bleken vol modder te zitten. Na het leeg schrapen hiervan ging de zon haast alweer onder. Een goed voorproefje van de Amsterdam Dakar Challenge: zwoegen van vroeg tot laat!

Reportage Campus.tv over Amsterdam Dakar Challenge, Team Afriki All Stars

Campus.TV produceert online video’s met een studentikoos thema. Duizenden studenten checken dagelijks nieuwtjes via de hun website. Campus.TV benaderde ons voor een kort item over de komende Challenge! Via onderstaande link kom je op de mainpage van hun website met daarop bovenaan ons item!

Onderweg in Duitsland pakten we de eerste meters offroad mee in de buurt van Hannover (linksonder). De – eigenlijk enorm roestige en afbrokkelende – dorpel is ideaal voor een uniek standpunt! In Tsjechië (rechtsonder) reed de ‘Very Disco’ ons naar een prachtige kampeerplek in de heuvels. ‘s Ochtends een prachtig uitzicht.

Onze insteek: kamperen kan overal. In een pittoresk plattelands dorpje in Roemenië (linksboven) vonden we een perfect kampeerplek. Het was klam, koud en vochtig buiten maar de beloning was de melkboer de volgende ochtend die per paard en wagen de melk nog rond brengt in het dorp. En rechts, wat een fotogenieke vertoning, het uitzicht de volgende ochtend nadat we het dal uit waren gereden. De mist hing nog laag bij de grond, na een paar steile wegen was dit de view!

Even een kanttekening: de auto op de foto hierboven is niét onze auto. Gelukkig maar! Tuffend door slingerweggetjes stuiten we ineens op deze voorbijganger. Een drie-maal-over-de-kop geslagen Safira (althans wat er van over is). De voorkant was volledig ingedeukt, geen voor- en zijruiten en maakte een hels kabaal. Dan zijn de barrels ineens een stuk luxer als je het zo bekijkt….

Links hier de Escort waarin Jelmer van 3FM nu geld ophaalt voor het goede doel door mensen met de Escort naar hun werk te brengen. De auto zal door Team Oppasbron worden gereden – Jelmer gaat met een andere auto. Een van de teamleden is Folkert, een van onze huisgenoten! Op de foto rechts de prachtig lage Audi van Team Discovery. Daarachter de Volvo Amazon (1968!!!) die ook mee gaat rijden!

Team Poernaka bestaat uit Pieter en Rezenne, twee bijna-buren van team Afriki All Stars. Hun Mitsubishi Colt (Coltplay) gaat ook de Challenge aan! Links een teamfoto, rechts een foto van Team Poernaka en Reinier!

Ga je ook mee?
Op zondag 8 November zullen we ook op de party aanwezig zijn. Aan onze sponsoren bieden we een gratis meerijplek aan vanaf Utrecht (interesse? mail dan even naar de Afriki All Stars). Voor 5 Euro feesten voor het goede doel! Zie onderstaande flyer en bericht voor meer info! Lokatie is in Heelweg, diep in de Achterhoek.

Ja, ja, donders belangriek! Met Jelmer in de driver’s seat, die zijn roots in de Achterhoek heeft, wordt in samenwerking met 3FM het Boerenbenefiet georganiseerd. Een sublieme gig voor het verzamelen van donaties.
Omdat Jelmer (van 3FM) zijn eerste stappen heeft gezet in de Achterhoek, de Radstake ieder jaar Serious Request steunt en de Amsterdam Dakar Challenge altijd kan rekenen op een groot aantal teams uit de Achterhoek was de plek al snel afgetikt. De Radstake had voor het Boerenbenefiet nog een plek op zondag 8 november.

Op dat moment sturen de eerste teams hun barrels richting de Sahara. Het Boerenbenefiet staat volledig in het licht van muziek, fun en ophalen van donaties voor bestrijding van malaria.

Hier in het kort waarom jij naar het Boerenbenefiet wilt komen:

• Dakar Plein, de parking voor de Amsterdam Dakar teams, een full pull tussen de barrels, de echte Le Dakar teams, plus je kunt je hier ter plekke inschrijven voor de volgende vertrekdatum
• Achterhoek Podium, hier kun je o.a. de volgende bands terugvinden; Mooi Wark, BZB, De Richards, Plork en Aannemers en AC/Dixi optreden
• Amsterdam Podium, waar de bands Rigby, Hudson 5 (Chris Zegers) en Blizzard optreden

De entree is 5 euro en gaat volledig naar het goede doel. Kun jij het tempo niet meer bijhouden, geef dan een rondje weg want van ieder biertje gaat 50 cent naar het goede doel. Er is ook een melkkar (geschonken door LTO) en een ‘benefrietkraam’ voor de vette hap waarvan de opbrengsten naar het goede doel gaan. Er is plek voor 5.000 man, zorg dat jij er een van bent!